In mijn leven heb ik ervaring gehad met een aantal zaken van grote impact. Ik geef het hier aan, zodat je weet waar mijn ervaring ligt en wat ik ben tegengekomen in mijn eigen proces – zonder hier in het verhaal te duiken.
Al heel jong had ik het gevoel dat er iets anders was bij mij. Ik voelde me niet thuis, er miste iets of klopte niet en ik had geen idee wat dat was. Het was er altijd en dat knaagde van binnen. Het maakte dat ik op zoek ging, naar wat er nog meer was, wat er aan de hand was. Want dat was er.
Thuis groeide ik als oudste op met mijn twee broers, naast spanningen die er waren, was er ook enorm veel ruimte, familie en gezelligheid. We hebben heel veel spelletjes gedaan en er was ruimte voor avontuur: fikkies stoken, op het land spelen en clubjes met vrienden en vriendinnen van school.
De spanningen waren voelbaar en hadden veel impact op mij. Ik leerde ik me goed af te stemmen op anderen en mogelijke reacties. Mijn voelsprieten werden zo goed getraind, ik leerde om in behoeftes te voorzien die mensen zelf nog niet doorhadden. Ik wilde problemen en conflicten zien te voorkomen. Zo verdween mijn eigen energie steeds naar anderen, behoeften van anderen en verdwenen langzaam mijn eigen behoeften naar de achtergrond.
Ook in mijn werk nam ik dit patroon mee. Steeds rekening houden met anderen, veel verantwoordelijkheid nemen en altijd ‘aan’ staan. Dat was niet goed voor mezelf, koste me veel energie. En eigenlijk gaf het ook veel teleurstelling, ik deed zo mijn best – maar eigenlijk werd dat niet echt gezien. Uiteindelijk kon dit niet goed gaan en heb ik te maken gehad met twee burn-outs en herstel daarvan. Dat heeft veel gevraagd en daar begon mijn weg naar binnen.
Door mijn gevoeligheid pikte veel op van wat om me heen gebeurde. Dat had impact op me en ik begreep niet wat er aan de hand was. Vaak werd het afgedaan als ‘overgevoelig’. Ik kreeg het gevoel dat er iets mis met mij was. Ik wilde het wegstoppen, het leek nooit goed genoeg terwijl ik zo mijn best deed. De term hoogsensitief of HSP leerde ik later pas kennen en toen begonnen er kwartjes te vallen.
Met mijn inlevingsvermogen en moeite grenzen te hanteren, stond de deur open voor een relatie die onevenwichtig was. Het gevoel het nooit goed te doen werd sterk gevoed.
Gedurende de relatie was er ook een kinderwens die met veel moeite werd vervuld, in een lang medisch traject. Dat ik uiteindelijk drie keer zwanger ben geworden en we twee prachtige zoons hebben gekregen, mag een wonder heten.
Het is bekend hoe we kunnen vastzitten in belastende emoties en gedachten. In dat traject heb ik mijn spanning, angst continu omgezet naar het positieve en heb de kracht van gedachten, gevoelens en visualisaties leren kennen.
Alles wat was gebeurd zetten me ook op een zoektocht gezet om erachter te komen wat er speelde. In het begin waren dat moeizame stappen en ik leerde veel over persoonlijke ontwikkeling, bewustzijn en spiritualiteit. Onderkennen dat mijn aanvoelen en aanpassen niet alleen valkuilen zijn, maar ook kwaliteiten.
Mijn interesse bleef groeien en gecombineerd met mijn creativiteit ben ik tekentherapeut geworden. Tijdens een leersessie bleek dat ik niet alleen was gekomen, maar met zijn tweeën. Ik ontdekte het bestaan van alleengeboren tweelingen en de onrust, het diepe gevoel van iets missen viel op zijn plek. Het is zo bijzonder om dat je met de tekentherapie zoveel inzicht kan krijgen vanuit je onderbewuste.
Daar kwam ik steeds dichter bij mijn overtuiging dat heling, herstel eenvoudig moet kunnen. Steeds als mensen me wilden overtuigen dat je je trauma’s moet herbeleven en er diep in moet duiken, voelde ik dat het ook anders moest kunnen.
In deze nieuwe tijd komen er steeds meer methoden waarbij dat ook kan, acces bars, frequentietherapiën en ook de URIMcode en BRONcode stoel dragen hier enorm aan bij.
Natuurlijk kom ik nog dingen tegen. Iets wat niet goed voelt, waar ik getriggerd word en tegen een overtuiging aanloop. Inmiddels voelt dat niet meer als moeilijk. Het is meer een uitnodiging om iets mee te doen. Ik weet nu hoe ik dat kan aanpakken en dat het ook eenvoudig kan. En ik vind het heel fijn om dat te kunnen delen.
‘Mijn verhaal, Enny’
‘School of life’
